Het bos in: zoeken naar de rode paddenstoel met witte stippen

“Jongens, laarzen aan! We gaan naar het bos!” Met luid gejuich wordt dit bericht ontvangen. Het bos is altijd leuk. Snoep mee, plastic tas mee en gaan met die banaan! Maar eerst op de kop in de garage voor de laarzen, heen en weer tussen gang en berging voor de juiste jas, waarna uiteraard nog het standaard autoritueel volgt (wie zit waar en naast wie). Maar we zijn vlot weg, dat gaat mooi zo!

Na 5 minuten rijden we het bos in en duiken bij de rode route een parkeerplaats op. Manlief geeft aan: Leuke route, kom ik ook vaak met de ATB langs. De kids vinden het best, springen de auto uit en rennen het bos in. Na 10 meter zit de enige plastic tas die we mee hebben propvol met bladeren, takken en eikels. Zo, die taak is al afgerond zie je ze denken. Drie keer raden wie als ezel fungeert… de tas is te zwaar voor de kids, manlief is niet zo gek om ‘m te dragen, dus mama blijft over. Mooi geregeld toch?

Om ze echt even het bos in te krijgen, houden we een wedstrijd: Wie vindt als eerste een rode paddenstoel met witte stippen. Dochterlief legt haarfijn uit dat deze paddenstoel vrij zeldzaam is. Toppie! Een mooie taak tijdens de wandeling dus. De prijs voor de vinder is warme chocolademelk met slagroom en voor de anderen ook. Mooi prijs, vinden de kids. Ze duiken het bos in. De vieze gele paddenstoelen vliegen ons om de oren, maar de ‘echte’, ho maar. Ook geen kabouters dus, zeggen de kleine meisjes. Want die wonen alleen in de echte rood-met-witte-stippen-paddenstoelen. Dat je het even weet.

Na een half uur zijn we er nog lang niet en begint er rechts en links wel wat te piepen; zijn we er al bijna? De route wordt afgesneden, want manlief kent het bos op z’n duimpje. Met de smartphone in de hand probeert hij de auto terug te vinden. De meisjes hangen aan m’n hand; m’n knie doet zeer (want gevallen), ik ben echt heel erg moe, zijn we er al bijna? Naast de standaard “dorst, honger en hoge nood” klaagzangen. Maar na nog een half uur is de auto dan echt in zicht.

Het enthousiasme laait weer op. Want we hebben een deal gesloten: geen rode paddenstoel met witte stippen gevonden, maar wel warme chocolademelk met slagroom! Onder voorwaarde dat er niet meer gepiept wordt. Goede deal vinden ze! Eén streep naar de auto, laarzen in de kofferbak en vol gas naar huis! Al snel zitten ze achter de warme chocolademelk met frisse neuzen en rode snoetjes. Alle pijntjes zijn over. Ze vonden het een topuitje!

Dit is een gastblog van Louise Kerkdijk

Geef een reactie