Het weekend met sportende kinderen

“Fijn weekend!”, roepen mijn collega’s naar me als ik het kantoor verlaat op vrijdagmiddag. Eigenlijk begint het ‘echte’ werk voor mij dan pas. Met 5 jongens op voetbal, spendeer ik een groot deel van mijn weekend namelijk op het voetbalveld. Toen ze alle 5 nog jong waren, speelden ze meestal alleen bij hun eigen club of in de buurt. Maar met de oudste moeten we nu ook verder reizen en dat is organisatorisch een flinke uitdaging. Hoe zorgen we ervoor dat we alle 5 sportende kinderen op tijd op de verschillende bestemmingen krijgen? Wie juicht wie toe? In de afgelopen jaren heb ik een aantal handige dingen geleerd en ik wil ze graag met jullie delen. Zelfs dan blijft het soms puzzelen hoor, maar het helpt in ieder geval!

Hang een schema op

Wij hebben een bord hangen in de keuken met daarop de dagen van de week en de namen van iedereen in huis. Alle afspraken voor een week staan daarop. Zo weet iedereen van elkaar waar ze zijn. Daarnaast zien mijn man en ik dan wie waarnaartoe moet en hoe we dat logistiek moeten regelen. We vullen het bord iedere zondagavond in en dat is altijd een moment bij ons thuis. Zo kijkt de jongste graag toe, maar de oudste blijft liever uit de buurt. Een planning maken gaat vaak gepaard met wat discussie en dat weet hij maar al te goed! 😉

Leer ‘nee’ zeggen

We kunnen niet naar elke familieverjaardag, elke wedstrijd, elke voorstelling en elke netwerkborrel. Er zijn nu eenmaal zoveel uren in de week. Daarom zeg ik af en toe ‘nee’ tegen een uitnodiging. Dat begrijpen mensen echt wel en we kunnen nu eenmaal niet op twee plekken tegelijk zijn. Je moet keuzes maken en in het weekend kiezen we sowieso voor de kinderen. Elke zaterdagochtend staan we dus langs de kant van een aantal voetbalvelden om onze jongens aan te moedigen. Daarna zijn er nog weleens kinderfeestjes of speelafspraken, de boodschappen en het huishouden. Is het inmiddels zaterdagavond? Dan plof ik op de bank met de laptop op schoot en typ ik tussendoor nog even een blogpost. Multitasking is nou eenmaal aan de orde van de dag. Maar dat is de superkracht van ouders van grote gezinnen, toch?

Verdeel en heers

Voorheen gingen wij altijd samen naar een verjaardag of een andere afspraak toe, totdat iemand die ik ken – ook een groot gezin – mij vertelde dat zij en haar man vaak opsplitsen. Handig! Je hoeft niet met het hele gezin naar elke verjaardag toe. Zolang je afwisselt en af en toe ook dingen samen blijft doen (oma wil de andere helft van het gezin ook wel een keer zien) werkt dit erg goed. Ook als één van onze kinderen verder weg moet voetballen, kiezen we ervoor dat één ouder meegaat. Dan blijft de ander thuis bij de andere kinderen.

Het schuldgevoel blijft

Zelfs met bovenstaande ‘trucjes’ komt het voor dat we het niet geregeld krijgen. In dat geval vraag ik bijvoorbeeld een ouder van een jongen uit hetzelfde team of mijn zoon mee kan rijden. Ik weet dat zolang wij zelf ook af en toe rijden voor hun kinderen, ouders het geen probleem vinden. Toch blijf ik dat lastig vinden en voel ik me een beetje schuldig. Ik wil er namelijk wel zijn voor mijn kind en voel me bezwaard om hulp te vragen.

Hebben jullie weleens last van zo’n schuldgevoel? Ik hoop dat mijn tips helpen, maar hoor ook graag wat jullie ervaringen zijn!

Geef een reactie